🎭در بزرگداشت خسرو احمدی چه گذشت
از رضا بابک و پرویز پرستویی تا ایرج طهماسب؛ شبی برای خسرو احمدی و خاطرات چند نسل تئاتر
🖋️فاطمه آبروش
مراسم پاسداشت خسرو احمدی در خانه تئاتر، فراتر از یک آیین تقدیر، فرصتی برای مرور خاطرات چند نسل از هنرمندان سینما، تئاتر و تلویزیون با بازیگری بود که بخش مهمی از فعالیت حرفهای خود را در ارتباط با صحنه و مخاطب کودک و نوجوان گذرانده است.
مراسم پاسداشت خسرو احمدی شامگاه شنبه ۲۳ آبان با حضور هنرمندان و علاقهمندان تئاتر در سالن استاد جوانمرد خانه تئاتر برگزار شد. این برنامه به همت انجمن بازیگران خانه تئاتر و با اجرای فرزاد حسنی میزبان چهرههایی همچون رضا بابک، پرویز پرستویی، نوید محمدزاده، هوتن شکیبا، رویا میرعلمی، مجید قناد، ایرج طهماسب، شبنم مقدمی، علیرضا آرا، محسن کیایی، مهسا طهماسبی، محمد بحرانی، بهاره افشاری، الهام شعبانی، هومن حاجیعبداللهی، محمد نیکبخت و… بود.
در این مراسم رضا بابک با تأکید بر صداقت، عمق و چندوجهی بودن بازیگری خسرو احمدی، او را یکی از عزیزترین بازیگران کشور دانست. پرویز پرستویی نیز با یادآوری درخشش احمدی در نمایش «شنبه به نوروز افتاد» از جایگاه و حضور مؤثر او روی صحنه گفت. ایرج طهماسب، مجید قناد و رویا میرعلمی نیز با مرور خاطرات مشترک، از استعداد، اخلاق و ارتباط صمیمانه این بازیگر با همکاران و مخاطبان سخن گفتند. محسن کیایی نیز خوشاخلاقی و رفتار حرفهای احمدی را از ویژگیهای برجسته او دانست.
رضا بابک: خسرو احمدی صادقانه کار میکند.
رضا بابک از جمله هنرمندانی بود که در این مراسم درباره ویژگیهای شخصیتی و حرفهای خسرو احمدی سخن گفت. او با اشاره به تجربه همکاری با این بازیگر اظهار کرد: «درود و سپاس بر بازیگر و دوست نازنینم، خسرو احمدی. او صادقانه کار میکند و در نقشهایش زیبا، عمیق و چندوجهی ظاهر میشود. بیریا و صاف و ساده بر صحنه و در زندگی حضور دارد، بازیگری را میشناسد و حضورش در سینما، تئاتر و تلویزیون ارزشمند است.»
بابک با تأکید بر تأثیرگذاری احمدی در همکاریهای مشترک افزود: «بازیگر مقابل خسرو همیشه انرژی خوبی از او میگیرد. او به شخصیتها جان میبخشد و سرشار از انرژی و دانایی است. بارها فرصت داشتم در کنارش بازی کنم و خسرو احمدی یکی از عزیزترین بازیگران کشور است.»
او در پایان یکی از سرودههای خود را به این بازیگر تقدیم کرد.
پرویز پرستویی: درخشش خسرو احمدی روی صحنه تماشایی بود.
پرویز پرستویی نیز با اشاره به خاطرات سالهای فعالیت خود در تئاتر، حضور در خانه تئاتر را فرصتی برای تجدید خاطره با فضای آشنای این هنر دانست و گفت: «در سالن استاد جوانمرد خانه تئاتر احساس امنیت میکنم. خیلی از فضاها برایم دلچسب نیست و اگر مراسم اکران خصوصی یک فیلم بود، قطعاً نمیآمدم؛ اما در این فضا بزرگ شدم و عرق ریختم.»
او با بیان اینکه فرصت همکاری مستقیم با خسرو احمدی را نداشته است، به اجرای نمایش «شنبه به نوروز افتاد» در سال ۱۳۶۹ اشاره کرد و گفت: «من پشت صحنه بودم و باید درخشش خسرو احمدی را روی صحنه این نمایش میدیدید.»
پرستویی در ادامه با یادآوری جایگاه هنرمندان ماندگار سینما و تئاتر اظهار کرد: «ما هنرمندان زیادی داریم، اما برخی چهرهها تکرارنشدنی هستند؛ همانطور که رضا بابک، سعید پورصمیمی و بزرگان دیگری تکرار نمیشوند. ما همواره زندهیادان عزتالله انتظامی، محمدعلی کشاورز، جمشید مشایخی و داود رشیدی را دیدهایم و از حضور استاد علی نصیریان لذت بردهایم.»
او همچنین با اشاره به حضور مؤثر احمدی روی صحنه گفت: «خسرو احمدی وقتی روی سن میآمد، قدمهایش بر صحنه سنگینی میکرد. جمع اهالی تئاتر برای من قداست دارد و محترم است و امشب با حضور در این جمع احساس سبکی کردم. افتخار میکنم که خسرو فرزندی به نام علی احمدی دارد که در تئاتر و سینما فعال است.»
ایرج طهماسب نیز در سخنانی با اشاره به استعداد خسرو احمدی در سالهای آغازین فعالیت هنریاش گفت: «همه پیر شدیم. خسرو عزیز، در روزگاری که شاید کمتر کسی تو را میشناخت، بسیار بااستعداد بودی. وقتی خسرو وارد کار میشود، حیرت میکنید که چقدر خوب همهچیز را میچرخاند.»
او با اشاره به ویژگیهای اخلاقی این بازیگر ادامه داد: «خسروی عزیز، تو یک چیز خوب به من یاد دادی و آن خانوادهداری بود. چقدر خانواده خوبی داری و چقدر مرد محترمی هستی.»
آنچه این مراسم را از یک بزرگداشت معمول متمایز میکرد، حضور هنرمندانی از نسلها و حوزههای مختلف بود؛ از چهرههای باسابقه تئاتر تا هنرمندان سینما و تلویزیون و فعالان حوزه کودک. این همنشینی نشان میداد که جایگاه خسرو احمدی صرفاً به نقشآفرینیهایش محدود نمیشود و بخشی از آن در خاطرات جمعی هنرمندان و ارتباط انسانی او با همکاران و مخاطبان شکل گرفته است.
اجرای موسیقی، پخش تصاویر فعالیتهای هنری، رقص سما، خوشنویسی و تقدیر از این بازیگر با حضور خانوادهاش، بخشهای دیگر این برنامه بود؛ شبی که بیش از هر چیز، بهانهای برای یادآوری اهمیت قدردانی از هنرمندانی شد که سالها بیوقفه در عرصه هنر فعالیت کردهاند.



