🎬در مراسم تشییع سیروس ابراهیم‌زاده چه گذشت؟
به گزارش «سینما نمایش» به نقل از ایسنا، مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد سیروس ابراهیم‌زاده امروز چهارشنبه ۲۹ مهر در مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد.
ناهید کبیری (شاعر و همسر زنده یاد ابراهیم‌زاده)، احترام برومند، همایون اسعدیان(مدیرعامل خانه سینما)، مرضیه برومند، محمدمهدی عسگرپور (مدیرعامل خانه هنرمندان)، حسین پارسایی، اکبر رحمتی، افسانه چهره‌آزاد، رضا بابک، مهوش وقاری، شهره سلطانی، عباس یاری، کورش سلیمانی، رسول نجفیان، مجید قناد، لیلی رشیدی، مریم معترف، منصور ضابطیان، فرزین محدث، حبیب اسماعیلی، مهدی شفیعی (معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، اتابک نادری (مدیرکل هنرهای نمایشی)، علیرضا حسینی، رائد فریدزاده (رییس سازمان سینمایی)، نگار اسکندرفر، قاسم زارع، مسعود نجفی(مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی)، ابراهیم وحیدزاده از جمله حاضران در مراسم بودند.
در این مراسم جمعی از مردم علاقه‌مند به این بازیگر قدیمی نیز حضور داشتند که این حضور را وظیفه خود در قبال خاطراتی از صدا و نقش‌های سیروس ابراهیم‌زاده می‌دانستند، این در حالی است که غیبت بسیاری از چهره‌های سینمایی که در سال‌های دور با این هنرمند همکاری داشتند، مشهود بود.
در این مراسم که اجرای آن را مسعود فروتن برعهده داشت، کورش سلیمانی به نمایندگی از انجمن بازیگران خانه سینما، امیرحسن چهلتن، نویسنده و از همکاران زنده‌یاد سیروس ابراهیم‌زاده، ابوالحسن تهامی‌نژاد، دوبلور باسابقه فیلم و سریال، رضا بابک و همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما در وصف سیروس ابراهیم‌زاده سخن و خاطراتی ایراد کردند.
اسعدیان گفت: روزی که خانم احترام برومند با من تماس گرفتند و این خبر تلخ را دادند، این خبر خوب را هم شنیدیم که خانواده قصد خاکسپاری پیکر ایشان را در ایران دارند و در این مسیر سازمان سینمایی و آقای فریدزاده، کنسولگری ایران در استانبول و مسئولین استان آذربایجان غربی همکاری زیادی کردند تا آمبولانس به بهشت زهرا رسید و خیال ما راحت شد. امروز پیکر مرحوم سیروس ابراهیم‌زاده در کنار همکارانشان در قطعه هنرمندان به خاک سپرده می‌شود؛ جایی که خیلی‌ها گاهی سر میزنند و اسامی روی سنگ مزارها را مرور می‌کنند و یاد آنها همیشه در خاطر ما باقی می‌ماند.
در پایان این مراسم ناهید کبیری، همسر مرحوم سیروس ابراهیم‌زاده در سخنانی بیان کرد: سیروس گفته بود من جایزه‌ام را از مردم می‌گیرم و گرفت؛ همانطور که همیشه می‌گرفت. سیروس ابراهیم‌زاده حق داشت که همیشه بی‌تاب و بی‌قرار و دلواپس وطنش باشد اما در این سفر تلخ از بد حادثه راه بازگشت هم مسدود شده بود و یک جراحی ساده فرصت زندگی را که بسیار دوست می داشت از او گرفت. با این حال من و پسرمان عادل تلاش کردیم او را با رساندن به ایران به آرزویش برسانیم.
او افزود: از خانم احترام برومند و رشیدی که از ابتدا تا اکنون یا من همراه بودند قدردانم و اینها میسر نبود جز با همراهی آقای اسعدیان و مسئولانی در کنسولگری ایران در استانبول، مرز بازرگان و ماکو.
او در آخر شعری را با مضمون بدرود و ابراز دلتنگی با همسرش قرائت کرد.